BY SUSPIRIA
Κάθε φορά που πλησιάζει εξεταστική περίοδος εγώ ανακαλύπτω νέα ταλέντα. Το πάθαινα και στο σχολείο. Τις μέρες πριν από κάθε ωριαίο διαγώνισμα εμένα με έβρισκες να πλέκω ή να φτιάχνω γλυπτά ή να ξεκινάω καινούριο κόμικ και στις χειρότερες περιπτώσεις ανακάλυπτα και το ταλέντο της νοικοκυροσύνης. Ω ναι, συμμάζευα το δωμάτιο μου, καθάριζα τζάμια, σκούπιζα, τακτοποιούσα τα βιβλία μου.
Αυτό ήταν το πιο κλασσικό. Ξεκινούσα να αδειάσω το γραφείο μου για να διαβάσω και έβρισκα ένα βιβλίο μέσα στον όλο χαμό το οποίο μου ξυπνούσε το ένστικτο της τακτοποίησης και έβγαζα όλα τα βιβλία από τα ράφια της βιβλιοθήκης, καθάριζα τα ράφια και κατηγοριοποιούσα τα βιβλία ξανά πολύ προσεκτικά.
Τώρα που οι μέρες πλησιάζουν, όχι ακριβώς της εξεταστικής, αλλά της επιστροφής στην Αθήνα όπου εκεί με περιμένουν πολλές εργασίες και διάβασμα, ανακάλυψα το ταλέντο της μαγειρικής. Μοιάζει λίγο με το ταλέντο της τακτοποίησης, είναι στην ίδια κατηγορία την οποία δεν την έχω καθόλου.
Χτες οι φίλοι μου με έκραζαν γιατί δε μπορώ να φτιάξω ομελέτα οπότε σήμερα ξύπνησα και σκέφτηκα κατευθείαν να φτιάξω ομελέτα για να τους την πω. Έβαλα το τηγάνι, άνοιξα το μάτι, μέχρι εδώ όλα καλά. Μετά έκανα την εξής σκέψη:
Κάθε Ελληνίδα νοικοκυρά χρησιμοποιεί λάδι στην κουζίνα της.
Μάλιστα, νιώθω και Ελληνίδα με το έψιλον κεφαλαίο και νοικοκυρά άρα τι έκανα; Έτρεξα κατευθείαν στο ντουλάπι και αντίκρισα το λάδι στο πιο ψηλό ράφι το οποίο δεν φτάνω ούτε με δωδεκάποντο. Μετά από αυτό ένιωσα Ελληνίδα νοικοκυρά και κοντή και κατέφυγα στην εξής σκέψη:
Κάθε Ελληνίδα νοικοκυρά χρησιμοποιεί λάδι στην κουζίνα της αλλά λογικά όχι στην ομελέτα.
Ωραία, μια χαρά, δεν χρειαζόμουν το λάδι που ήταν ψηλά και συνέχισα. Χτύπησα το αυγό, έβαλα τις πιπεριές και το τυρί και τα πέταξα στο τηγάνι. Μετά από ώρα που έβλεπα την ομελέτα αυτή τέλος πάντων να ζεσταίνεται, χάρηκα που έγινα μαγείρισσα και φώναξα του αδερφού μου «Θα σου βράσω κι εσένα ένα αυγό». Ήθελα να κάνω προπόνηση για τα παιδιά μου. Στην επαρχία τα μικρά για δεκατιανό τρώνε αυγό με την κουτσουλιά της κότας πάνω.
Άναψα λοιπόν και το άλλο μάτι (θα έπρεπε να είχα χρησιμοποιήσει το γκαζάκι για να είμαι πιο παραδοσιακή ακόμα αλλά δεν ήξερα που το είχε βάλει η μάνα μου), τοποθέτησα πάνω το μπρίκι, έβαλα και το αυγό και το άφησα.
Εκεί κάπου νόμιζα ότι είμαι έτοιμη για παντρειά, οικογένεια και μια κατσίκα στην αυλή για φρέσκο γάλα και τηλεφωνούσα στη μάνα μου να βγάλει να πλύνουμε τα σεμεδάκια και τα σεντόνια της προίκας.
ΑΠΟΤΥΧΙΑ.
Μετά από λίγο άρχισε να βρωμάει πυρωμένο μέταλλο γιατί είχα ξεχάσει να βάλω νερό στο μπρίκι για να βράσει το αυγό. Η ομελέτα καιγόταν από κάτω και από πάνω ήταν ζουμί ακόμα. Άρχισα να την ανακατεύω και όλως παραδόξως έγινε φαγώσιμη γιατί ψήθηκαν και τα ζουμιά έτσι. Έβαλα και νερό στο μπρίκι κι αν εξαιρέσεις ότι το αυγό έσπασε, στη συνέχεια το έβρασα κ ο αδερφός μου το έφαγε ακόμα κι αν ήταν σαν ανάπηρο.
Απογοητεύτηκα αλλά δεν το έβαλα κάτω. Χτες μου έδωσε η γιαγιά μου ένα βιβλίο μαγειρικής που ούτε καν βιβλίο μαγειρικής δεν είναι. Είναι διαφημιστικό ημερολόγιο με κάποιες συνταγές από το ΧΑΡΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ. Μου το έδωσε μετά από τον πρόλογο που κάθε υποψήφια νοικοκυρά εγγονή περιμένει να ακούσει από την γιαγιά της κάποια στιγμή:
«Πάρε αυτό μπας κ μαγειρέψεις τίποτα. Τσάμπα μου το έδωσαν.»
Ε βέβαια, τους καλούς τσελεμεντέδες τους κρατάει για την αδερφή μου, την προκομμένη. Δεν πτοήθηκα καθόλου όμως. Έκατσα και διάβασα μερικές συνταγές. Δεν κατάλαβα και πολλά βέβαια γιατί έλεγε κάτι περίεργα και καλά «σοτάρουμε», «τσιγαρίζουμε», «μαραίνουμε», «φύλλο κρούστας», «ζωμό κότα», «πυρίμαχο ταψί» (το τελευταίο μου θυμίζει X-MEN) ή ας πούμε έλεγε κάποια πράγματα του τύπου «ζεσταίνουμε το βούτυρο» αλλά δεν έλεγε που το ζεσταίνουμε, στο φούρνο μικροκυμάτων; στον κανονικό φούρνο; στα κάρβουνα;
Τέλος πάντων από όλες τις συνταγές διάλεξα να φτιάξω τους ρεβιθοκεφτέδες που μου αρέσουν και φαίνονται και ωραίοι στη φωτογραφία. Ξεκίνησα με όρεξη και δύναμη προς την κουζίνα και ανακοίνωσα με πυγμή σε όλους τις προσδοκίες μου.
-Τα ρεβύθια θέλουν δώδεκα ώρες να μουλιάσουν πριν τα βράσεις και γενικώς πριν φτιάξεις το οτιδήποτε με αυτά.
Ε άει στο διάολο. Δεν μαγειρεύω κι εγώ τίποτα. Τα έβαλα να μουλιάσουν και καλά για να μη φανεί ότι ξενέρωσα αλλά σιγά μην τα μαγειρέψω αύριο. Εγώ σήμερα είχα την όρεξη να μαγειρέψω και όλο κάτι γίνεται και μου το χαλάει και δε με αφήνει να γίνω μαγείρισσα και νοικοκυρά.
Έτσι μου έρχεται να διαβάσω για την εξεταστική!
Ξέρεις τι σημαίνει όταν ακούω Ξυλούρη και Άσιμο ε; 
Με αυτές τις μαλακίες ξεσπούσα. Ήμουν μες την τρελή χαρά τις 29 μέρες του μήνα και την μία ήθελα να κλειστώ σε μοναστήρι της opus dei (βλ. «Ντα Βίντσι Κόουντ») και να απαρνηθώ το σεξ και τα haagen dazs για πάντα. Ξεσπούσα όμως έτσι, ισορροπούσα και παρέμενα τρελή.
Αναρτήσεις
